9 Aralık 2017 Cumartesi

Özyinelemeli


Yine çalışma masasında uyuyakalmıştım. Kafamı kaldırdığımda saat dokuza gelmek üzereydi. Biraz sonra ev sahibi kapıyı çalacaktı. Her zaman yaptığı gibi. Gün ağarmadan bitirdiğim mektubu dikkatlice zarfa yerleştirdim. Doğanın çağrısına karşı koyamayacak noktaya geldiğimde yerimden kalkıp tuvalete gittim. İşimi bitirmeye fırsat bulamadan kapı çaldı.

“İhtiyar.”

Eski tip mekanik bir saat kadar dakik. Bu adamı kim kuruyor diye düşünmeden edemedim.

“İhtiyar. Eğer öldüysen kapıyı kırıp giriyorum. Umarım kırılacak kapının ve çağrılacak temizlikçilerin parasını bırakmışsındır.”
“Patlama be adam geldim.”

Ev sahibi genç adamın bugün de ölmediğime sevindi mi yoksa üzüldü mü merak ediyordum. Belki hiçbir zaman öğrenemeyeceğim bir sır. Her zaman aynı terane.

Ceketimin cebinden aldığım zarfın içini açtım. Paraları tekrar saydıktan sonra kapatıp kapının altından fırlattım.

“Teşekkürler ihtiyar. Kenara para ayırmayı unutma. Yoksa bizi çok masrafa sokarsın.”

Cevap vermeye tenezzül etmedim. Yapacak daha önemli işlerim vardı. Önce bilgisayarı açtım. Ardından bütün gece üzerinde çalıştığım planları çıkarıp masaya koydum. Tıpkı eski günlerde olduğu gibi her şey tam zamanında olmalıydı, hataya yer yoktu.

Şifre ekranı gözümün içinde parlamaya başladığında tam yirmi üç karakterden oluşan parolamı girdim. Hemen sosyal medya hesaplarını açıp izlemeye koyuldum. Evden çıkmadan önce Instagram’da kahvaltısını paylaşmıştı. İş yerine giderken birkaç güncel twiti beğenmişti. Şimdi işinin başında olmalıydı. Bir süre daha planı gözden geçirebilirdim.

Emektar M-24 keskin nişancı tüfeğim bir kenarda hazır bekliyordu. Bir adet işaretleme lazeri, iki adet kronometre, tetik mekanizması için birkaç küçük motor, pil ve çelik ip. Malzemeler hazırdı. Google uydu görüntülerinden sistemi kuracağım çatıya tekrar baktım. Hedef ile arasındaki mesafe tam 650 metreydi. Öldürücü darbe için yeterli mesafe.

Bilgisayara tekrar göz gezdirdim. Facebook’ta bir paylaşım ve iki beğenme yapmıştı. Artık bir mesaj atmanın zamanı geldiğini düşündüm.

“Merhaba,” yazdım.

Merakla bekledim. Bir dakika, iki dakika ve sonunda on dakika oldu. Uygulamada ona baktım. Çevrimiçi olmuştu ama mesajıma herhangi bir cevap yazmadı. Neden bana bir şey yazmıyordu? O da ben de bu durumu hak etmemiştik. Sanal ortam ile ilgilenmeyi bırakıp eşyaları çantama doldurdum. Ev sahibi için biraz parayı masanın üstüne bıraktım.

Eski dostumu parçalarına ayırıp kontrol ettim. Biraz yağlama ve bir bezle temizlik. Sevgimizi pekiştiren bir hazırlık. Son olarak tüm parçaları özenle kutusuna yerleştirdim.

Öğle yemeği vakti gelmişti. Bir parça peynir ve büzüşmüş bir domatesi ufak bir ekmeğin arasına koydum. Henüz ilk ısırığımı almıştım ki, bilgisayardan bir uyarı mesajı sesi yükseldi. Swarm uygulamasında gittiği lokantayı paylaşmıştı. Günün o saati için fazla güzel bir mekandı. Belki de bir randevusu vardı. Bir öncekinden farklı bir mesajlaşma uygulamasından tekrar mesaj attım.

“Afiyet olsun.”

Yine bekledim ve yine cevap alamadım. Atıştırmam bitmişti. Hedefimin duracağı yeri inceledim. Sorunsuz bir atış olmalıydı. Her şey tam zamanında.

Bilgisayar ekranı parladı. Birkaç yeni İnstagram fotoğrafı. Hemen peşinden Facebook’ta bir Spotify listesi paylaşımı. Keyfi yerindeydi. Telefonundaki gps sistemi sayesinde adım adım yürüdüğü yolu görebiliyordum. İşe dönüyordu. Biraz kestirmenin tam zamanı.

Gözlerimi açtığımda aklım bir fikir daha gelmişti. Planın kusursuz olması için gerekli bir malzeme daha. Eski eşyaların olduğu dolaptan ufak bir parça patlayıcı aldım ve çantaya yerleştirdim. İş bittiğinde geriye hiçbir iz kalmamalıydı.

Bilgisayardan yine sesler yükselmişti. Kontrol ettim. Sosyal medya paylaşımları iş gününün sonuna doğru artıyordu. Her zaman ki gibi. Zaman yaklaşıyordu. Son bir görev ve sonrasında özgür olacaktım.

Odanın içinde biraz yürüdüm. Kollarımı ve parmaklarımı ısıtmak için birkaç küçük hareket yaptım. Son bir mesaj atmak için en uygun ne zaman olabilirdi. İşten eve döndüğü, günün yorgunluğunu üzerinden atmak için uzandığı, hayaller kurduğu, mutlu olduğu o anı yakalamalıydım. Saatimi kontrol ettim. Çantamı sırtıma taktım ve emektar kutumu aldım. Bir miktar para ve bir mektup tam masanın üzerinde.

Uzun süre sonra sokağa çıkmıştım. Artık kimse kimsenin umurunda değildi. Etrafına bakmadan yürüyen yüzlerce kişi. Yakında kafalarını asla yukarı kaldıramayacak şekilde evrimleşebilirler. Çalan telefonlar, farklı farklı mesaj tonları, çeşitli bildirimler.

Birkaç sokak ilerledikten sonra belirlediğim apartmana gelmiştim. Daha önce defalarca yaptığım şekilde içeri girecektim. İkinci katta bulunan yaşlı bir kadının ziline bastım. Bir süre bekledim. Kapıya gelip diyafona basması tam üç dakika sürüyordu.

“Kim o?” diye seslendi.
“Benim. Postacı.”

Bir,iki,üç ve dört. Demir kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Hızlıca içeri girdim. Yaşlı kadının katında durdum ve kapıya vurdum. Cebimden bir zarf çıkardım. Yıllardır onu aramayan kızının ağzından yazılmış bir mektup. Yirminci saniyede kapı açıldı. Beni gördüğüne sevinmişti.

“Çok teşekkür ederim,” dedi.
“Rica ederim efendim.”
“Sen bu sokağa dağıtım yapmaya başladığından beri kızımdan bana güzel mektuplar geliyor. Bence önceki postacı hiç çalışmıyordu. Al bakalım bu senin için.”
“Çok teşekkür ederim efendim. Biz maaşımızı alıyoruz. Hiç gerek yok.”
“Lütfe, rica ediyorum.”
“Belki bir dahaki sefere.”

Son teklifimi kabul etmişti. Gülerek kapıyı kapattı. Yavaşça apartmandaki bütün basamakları tırmanıp çatıya ulaştım. Kuzey cephesine yürüdüm ve çantamı çıkarıp korkuluklara yasladım. Ardından emektarı kutusundan çıkardım. Dikkatli bir şekilde bütün parçalarını birleştirdim. Durması gerektiği yere koydum ve dürbünle hedef pencereyi kontrol ettim. Çok net gözüküyordu.

Lazer işaretleyiciyi çantadan çıkardım ve dürbünün yerine yerleştirdim. Artık kırmızı bir ışık şeridi hedef pencereye doğru süzülüyordu. Tetik mekanizmasını çalıştıracak elektrikli motor, pil ve çelik ipi çıkardım. Düzeneği kurdum. Tam 30 dakikaya ayarlanmış kronometre. Sadece malzemeleri ortadan kaldıracak olan patlayıcıyı yerleştirdim ve tetik mekanizmasına entegre ettim. Tetik çekildikten birkaç saniye sonra burada sadece patlamanın izleri kalacaktı.

Cebimdeki ve M-24 tüfeğine bağlanmış olan kronometreleri aynı anda çalıştırdım. Merdivenlerden sakince indim. Birkaç sokak geri yürüdüm ve evime girdim. Pencereyi açtım ve önüne bir sandalye koydum. Bilgisayarın ışıkları tekrar yanıp sönmeye başladı. Sosyal medya hesaplarından anladığım kadarıyla eve dönmüştü. Son bir mesaj yazdım.

“Elveda oğlum.”

Önce çevrimiçi oldu, ardından mesajı okuduğuna dair yeşil ışıklar yandı. Kalan son on dakikayı bir cevap yazmasını bekleyerek geçirdim. Kronometreyi kontrol ettim. Sandalyeme oturdum. Bir gözüm ekranda bir gözüm geri geri akan sayılardaydı.

Artık çok az kalmıştı. Kırmızı lazer demetinin alnıma geldiğinden emin oldum ve beklemeye başladım.

Beş, dört, üç… Ekranda bir ışık. Kıpırdamadım. Bir ve sıfır. Tetik otomatik olarak çekildi.


Yine çalışma masasında uyuyakalmıştım. Kafamı kaldırdığımda saat dokuza gelmek üzereydi. Biraz sonra ev sahibi kapıyı çalacaktı. Her zaman yaptığı gibi.

Tepkiler:

0 yorum:

Yorum Gönder