3 Şubat 2015 Salı

Arayıcı Günlükleri - 2


Yol Gösterici GO olarak bildikleri kendi makineleri biri veya birileri tarafından sabitlenmişti ve ondan gelen bilgiler dışında ne olup bittiği ile ilgili hiç bir fikirleri yoktu. Arayıcı tekrar tekrar Riva'nın ekranında Thomas'ın açıklamalarını ve sonrasında yaptıklarını okudu, resimlere baktı. Thomas McGuire'da Riva ve Arayıcı gibi bir insandı, topluluğunun düşündüğü gibi bir ilah değildi. Eskilerden bir insandı.

Arayıcının aklı karışmıştı. Neden gerçekleri gizlediler? Neden o binada insanları tutuyorlar? Son düşüncesini sesli söylemiş olmalı ki, arkasından gelen ses ile irkildi.

"Belki de" dedi Riva.
"Belki de, ilk Arayıcı bir topluluk yaratmak istemiştir. İzole bir topluluk ve böylece sevdiği insanları bir arada tutabilecek, birlikte daha uzun yaşamalarını sağlayabilecekti."

Olabilir diye düşündü Arayıcı. Bu şekilde bir çoğunun hayatını kurtarmış olabilir. Hatta kendilerinden sonrakileri bile. Ne de olsa kendisi 5. nesildi.

"Sen bir topluluğa ait misin, Riva? Senin insanların nerede? Doğduğundan beri yalnız olamazsın."
"10 yıl oldu, Arayıcı. 10 yıldır tek başımayım."
"Peki neden? "
"Çok soru soruyorsun Arayıcı. Yemek yemek ister misin?"
"Senin yediklerinden mi?" diye sordu Arayıcı şaşkınlık içinde.
"Yemek istersen yiyebilirsin benimkilerden de."
"Sağol. Biz Arayıcılar her zaman 3-5 gün yetecek kadar yiyecek ile çıkarız yola. Buraya gelirken de farklı davranmadım."

Arayıcı Riva'nın yediklerini ilk gördüğünde çok şaşırmıştı ama şimdi 10 yıldır belki de bu şekilde hayatta kalabildiğini düşünüyordu. Riva topladığı çürük meyveler, bulabildiği ve toplayıp çantasına attığı bitkiler ile besleniyordu, ki Arayıcı bu bitkilerin yenebildiğini daha önce hiç bilmiyordu.

İkisi de sessiz bir şekilde yemeklerini yediler. Sessizliği bozan Arayıcı oldu.

"Ne yapmayı planlıyorsun Riva? Benimle gelecek misin?"
"Gelsem bile çok uzun kalamam Arayıcı. Bir yerde kalma fikri bana göre değil, ayrıca benim de bulmam gerekenler var. 10 yıldır bir avare gibi gezmemin sebepleri var."
"Nedir seni bu kadar süre dolaştıran? Neyi arıyorsun?"
"Belki sonra anlatırım Arayıcı. Şimdi biraz uyuyalım. Yarın sabah yola çıkarız."

Arayıcının kafasında bir sürü soru işareti vardı. Riva 10 yıl önce nasıl bir toplulukla birlikteydi?  Bu genç kadın bu kadar uzun süre tek başına nasıl hayatta kalmayı başarmıştı? Ne arıyordu?

Arayıcı uyandığında karşısında Riva'nın çantasını hazırlamaya başladığını gördü. Kendisi de hemen kalkıp hazırlanmaya koyuldu. Zaten çantasından fazla bir şey çıkarmamıştı ama ekik bir şey vardı.

"Riva"
"Günaydın Arayıcı"
"Çantamı topluyorum ama silahımı geri alabilir miyim acaba?"
"Artık bana zarar vermeyeceğini umarak sana silahını geri veriyorum Arayıcı."
"Teşekkürler"

Aslında ikisinde de birbirlerine karşı yeteri kadar güven oluşmamıştı. Riva Arayıcının anlatmadığı şeyler olduğunu düşünüyordu. Arayıcı ise Riva'nın büyük bir gizem olduğunu ve onun yanında silahsız kalmak istemediğini düşünüyordu. Bütün güvensizliğe rağmen Riva'nın silahını geri vermiş olması önemli bir adımdı.

Riva hazır olduğunu belirtecek şekilde kafasını salladı. Arayıcı gaz maskesini çıkardı ve Riva'ya baktı. Riva'nın gaz maskesi yoktu.

"Bu şekilde yol alabileceğine emin misin?"

Riva boynuna sardığı bandanayı ağzını ve burnunu kapatacak şekilde yukarı çekti.

"Çok düşünme Arayıcı. Ben iyiyim bu şekilde."

Riva, siyah deri pantolonu, siyah botları ve yakası kürklü kahverengi deri ceketi içerisinde kusursuz gözüküyordu. Kendi topluluğu içindeki hiç bir kadına benzemiyordu. Bir çiçek kadar kırılgan bu dış görünüşün içinde fazlası vardı. Bunca süre tek başına hayatta kalabilmesi bile mucizeydi Arayıcı'ya göre.

"Tek bir sırt çantası mı Riva? Buradaki diğer eşyalarına ne olacak?"
"Meleğim onlara göz kulak olacaktır."

Arayıcı bu güzel kızın akıl sağlığından şüphe etmeye başlamıştı. Zaten anlattıklarına inanmakta zorlanıyordu. Şimdi de Arayıcı'nın hiç görmediği meleğinden bahsediyordu. Önemli değil diye düşündü. Yılların verdiği yalnızlık onu bu hale mi getirdi acaba? Ama eğer bir sorunu varsa Şifacı yardımcı olacaktır. Hem bir kişiye daha yardımcı olması, hem de topluluğa bir kişiyi daha katması Arayıcı'ya mutluluk hissi veriyordu.

Önlerinde aşağı yukarı 2 günlük bir yol vardı. Bu süre içerisinde çok fazla konuşamayacakları için Arayıcı son bir soru sormak istedi.

"Neyi arıyorsun Riva? Aradığın nedir bunca zamandır?"
"Söylesem de anlamayacaksın Arayıcı."
"Bir denesen."
"Tamam" dedi Riva. Söylemekte hala tereddüt eder gibiydi. Arkasından Arayıcı'nın binlerce soru daha soracağını ve söylediğine pişman olacağını bilerek konuşmaya devam etti.
"Aradığım şey yada yer..."

Arayıcı ağzından çıkacakları bekliyordu.

"Yeni Lemuria" dedi Riva.

Tepkiler:

0 yorum:

Yorum Gönder